Frank Boeijen zong het in de jaren ’80, ik ben verslaafd aan jou, ik kan niet meer zonder jou, ik kan niet meer samen met jou.

Relatieverslaving of codependentie komt regelmatig voor in een relatie waarbij een van de partners verslaafd is. Het is niet dat je verslaafd bent aan de relatie, maar dwangmatige gedachtes hebt over de verslaafde partner. Relatieverslaving komt het meest voor bij vrouwen, maar ook mannen kunnen last hebben van een relatieverslaving.
Je bent er van overtuigd dat hij/zij niet zonder je kan en je bent er van overtuigd dat jij niet zonder hem/haar kan. Ook al weet je dat de relatie slecht voor je is, je leeft in hoop en vertrouwen dat het ooit wel beter gaat worden.
Je verlegt je eigen grenzen en vergeet je eigen normen en waarden om je partner tevreden te stellen.
Je maakt wel ruzie, maar je gaat nooit te ver. Je stelt wel grenzen, maar stapt er net zo makkelijk overheen. De angst om je partner te verliezen is te groot om daadwerkelijk voet bij stuk te houden en je grens te bewaken.
Je accepteert bepaald gedrag van de verslaafde, zelfs verbaal of fysiek geweld wordt goed gepraat. “ja, hij gaf me een klap, maar hij had gebruikt, dan is hij zichzelf niet”

Relatieverslaving kan voortkomen uit je jeugd, emotionele verwaarlozing of juist een heel beschermde opvoeding en andere zaken kunnen een oorzaak zijn, of denk aan psychische stoornissen zoals borderline, angststoornissen e.d. Toch hoeft dit niet altijd zo te zijn. Ook zonder voorgeschiedenis kun je min of meer verslaafd raken aan je partner

Om uit de relatie te stappen is vaak erg moeilijk. Net zo lastig als het voor een verslaafde is om af te kicken. Maar net als bij een verslaving aan middelen of een gewoonte, is zelfliefde heel belangrijk.
Zet jezelf op de eerste plek! Ontdek voor jezelf eens wat jouw normen en waarden zijn. Waar ligt bij jou de grens?
Zoek hulp die bij je past, om te leren loslaten en voor jezelf te kiezen. Kom los van een destructieve relatie, het zal je op den duur echt gelukkiger maken.

Leven met een verslaafde valt niet mee.
Naasten hebben het gevoel er alleen voor te staan en dat er weinig begrip is voor hen.
Ze nemen vaak de verantwoording over van de verslaafde, op financieel en sociaal gebied.
Ook het huishouden en andere taken worden vaak voor de verslaafde geregeld.
Daardoor komen naasten nog maar weinig aan zichzelf toe.
Dit resulteert in matige tot hoge psychische klachten bij naasten, blijkt uit eerder onderzoek, uitgevoerd door Trimbos.
Daardoor wordt het ziekteverzuim onder naasten ook hoger.

Dit kan voor een groot deel voorkomen worden door de volgende regels te hanteren:

1. Zorg voor jezelf, blijf gezond, maak sociaal contact, doe leuke dingen.
2. Stel grenzen en bewaak deze ook!
3. Vergroot je kennis over verslaving.
4. Laat de verslaafde opdraaien voor de consequenties van de verslaving.
5. Zoek hulp! Blijf er niet alleen mee lopen maar praat er over met een professional of iemand in je omgeving.
6. Laat los…je kunt niet overal invloed op uitoefenen.

Samen kunnen we aan de slag gaan met deze regels, zodat we erger voorkomen.
Bel me eens, dan leg ik je uit wat ik voor je kan betekenen.

Liefde overwint alles! Als je maar genoeg van iemand houdt, dan is geen afstand te ver, geen berg te hoog en geen dal te diep. Tenminste… daar gaan we maar van uit. Zeker vanuit romantisch oogpunt gezien is dit een prachtige gedachte.

Toch zie ik ouders die onvoorwaardelijk van hun kind houden. Zij gaan er kapot aan, aan de verslaving van hun kind. En ook partners gaan door het vuur voor hun verslaafde partner. De liefde voor de verslaafde zit zo diep. Vaak krijg ik de vraag, “Ik begrijp het niet, wij houden zo veel van elkaar, waarom kan hij/zij dan niet stoppen met de verslaving?” “De verslaafde raakt me kwijt, maar stoppen lukt niet!”
Of: “ik doe echt alles voor mijn kind, help op alle gebieden, maar nog is dat niet genoeg om het gebruik te laten stoppen, hoe kan dat?”

Op het moment dat iemand door een verslaving stuurloos wordt, kan hij geen richting meer geven aan zijn leven. De verslaving is oncontroleerbaar geworden en daarmee ook de rest van het sociaal en maatschappelijk leven van de verslaafde.
Op dat moment raken ze de verbinding kwijt met zichzelf en met anderen.
Dus hoeveel jij ook van iemand houdt en hoeveel je ook voor iemand doet, op dat moment komen de woorden en het gevoel van liefde niet meer binnen bij een verslaafde.
Ook al hou jij heel veel van je kind, je partner, je vader of moeder, broer of zus, op het moment dat mensen niet meer in verbinding staan, maakt dat ze allemaal niets uit.

Naasten zeggen soms, ‘als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor mij!’
Dat zou mooi zijn, als de liefde overwint en de verslaafde zou kiezen voor een weg naar herstel, voor de ander. Maar helaas spelen extrinsieke motivatiemiddelen, zoals een partner, ouders, een gezin, school of werk maar een kleine rol. Een verslaafde kan en wil pas geholpen worden als ze een intrinsieke motivatie ontwikkelen, een wil die vanuit de persoon zelf komt. Pas als de verslaafde die motivatie heeft gevonden, hulp zoekt en de weg naar herstel ingaat, dan zal extrinsieke motivatie ook weer een rol gaan spelen. Terug in verbinding komen met je dierbaren is belangrijk in het herstel bij een verslaving maar ook voor de naasten. Hoe fijn is het om de dierbare weer terug te krijgen.
Dus als antwoord op de vraag, overwint liefde een verslaving, dan zeg ik ja, maar vooral zelfliefde!