Zelfverloochening, een mooi woord wat ik gebruik in mijn coaching bij naasten van verslaafden.
Wat is dat precies, zelfverloochening? Zelfverloochening is de opoffering van je eigenbelangen ten gunste van een ander.

Als je samenleeft met iemand die verslaafd is, is het lastig om je eigenbelang voorop te stellen.
Door steeds meer mee te gaan in de leef- en denkwijze van de verslaafde, vergeet je jezelf, pas je je aan en soms zet je ook je eigen waarden en normen opzij.
Wat ik belangrijk vind in mijn coaching, is dat mensen zichzelf weer terug gaan vinden. Dat ze niet langer aan zelfverloochening doen, maar zichzelf prioriteit nummer 1 maken.
Want ik vergelijk het met een vliegtuig. Dreigt er gevaar in een vliegtuig, dan vallen de zuurstofmaskers naar beneden. Zet altijd eerst zelf je masker op, zodat je daana anderen kunt helpen.
Want hoe kun je iemand helpen als je het benauwd hebt, als er geen zuurstof is en je amper kunt ademhalen?!

Een relatie met een verslaafde werkt vaak erg verstikkend.
Maar je kan pas iemand helpen, als je weer kunt ademen, als je weer voor jezelf kan denken en zelf je beslissingen neemt, zonder steeds rekening te houden met de ander.

Hoe doe je dat? Hoe leer je ademen in die verstikkende omgeving?

1. Hou van jezelf! Zet je zelf op de eerste plaats, je bent het waard, echt waar.
2. Laat je opgekropte emoties los. Je mag boos, verdrietig, gekwetst zijn, je hoeft je niet groot te houden voor een ander.
3. Leef naar jouw normen en waarden. Leugens, stelen, bedriegen en kwetsen of geweld horen daar niet bij.
4. Bewaak je eigen grens, laat een ander daar niet overheen walsen.
5. Stop met excuses maken voor jouw gedrag, tenzij je zelf over een grens bent gegaan.
6. Omring jezelf met mensen die je kunnen bijstaan.
7. Pak je leven weer op, kom uit je isolement. De wereld wacht op jou!

Hulp nodig? Neem dan contact met me op.

Een verslaving is voor naasten soms nog moeilijker dan voor de verslaafde zelf. Als je dierbare verslaafd is, zijn er veel gevoelens van boosheid, onbegrip, onvermogen, schaamte en vaak ook veel verdriet.

In een gesprek met naasten komt verdriet altijd ter sprake. Aan het begin van een gesprek houden mensen zich vaak nog sterk, maar er komt meestal wel een breekpunt, het moment dat mensen zich niet meer groot kunnen houden.  Vaak komen er excuses, “het is ook allemaal zo moeilijk” maar verdriet mag er zijn. Naasten lopen op hun tenen.  De verslaving van een kind, partner, ouder, broers/zussen, het vreet energie.  Naasten staan er mee op en gaan er mee naar bed. Loslaten van de problemen rondom de verslaving kunnen ze niet meer. Naasten zijn vaak ook angstig, bang om diegene waar ze zo veel van houden te verliezen. Te verliezen aan een overdosis, bang voor de gewelddadige omgeving waarin ze verkeren, of angst voor zelfmoord. En die angst, de uitzichtloosheid, de grip op het leven en de verslaafde kwijtraken, dat maakt verdrietig.

Vaak valt er een stilte in het gesprek en vloeien er tranen. Dat verdriet mag je hier laten zien.
Tranen zijn gevoelens recht uit het hart, van woorden die we moeilijk vinden om uit te spreken…

Een relatie met een verslaafde is lastig. Jouw levensgeluk is verbonden met de verslaving van de ander.
Belangrijk is dat je weet wat je eigen wensen zijn. Dat je niet alleen in het belang van je partner denkt, maar je eigen wensen voorop zet.

Wat is voor jou op dit moment belangrijk? Veel mensen zien graag dat hun dierbare stopt met de verslaving. En dat is een mooi doel. Maar wel een hele grote stap, waar je zelf ook niet veel invloed op hebt. Wat als de verslaafde simpelweg niet wil stoppen, of nog niet klaar is voor zo’n grote stap?
Bedenk voor jezelf eens of er andere doelen die je wilt behalen.

Ervaar je veel stress in de relatie? Maak van ontspannen dan een doel in je leven.
Omschrijf het als volgt:
Ik wil meer ontspanning in mijn leven. Ik ben steeds maar bezig met de verslaving, met zorgen voor en zorgen maken om, maar ik wil tijd maken voor leuke dingen.
Ik ga meer leuke dingen doen, alleen, met vrienden en als het mogelijk is, met mijn verslaafde dierbare.

Hoe doe je dat? Door bijvoorbeeld al ruim van te voren met vrienden af te spreken om uit te gaan eten.
Op het moment laat je je door niets tegenhouden. Ook al gooit de verslaafde roet in het eten, jij gaat naar je afspraak. Niets laat je er van weerhouden om je doel te bereiken. Je zult zien dat het in het begin lastig is, maar hoe vaker je dit soort dingen doet, merk je dat het je goed doet, dat je ontspant en beter opgewassen bent tegen het dagelijks leven.

Neem 1 keer per maand eens een ontspannende massage. Leg de datum elke keer vast. Laat je niet bang maken door belemmerende gedachten, zoals “daar heb ik geen geld voor, alles gaat naar de verslaving”
Even realistisch bekeken, als iemand honderden euro’s op kan maken aan een verslaving, kan die ontspanningsmassage ook wel. Daar hoef je je dan niet schuldig over te voelen. Geef niet je eigen behoeftes op voor de verslaving van de ander.

Als ontspannen je doel is, heeft dat ook effect op je relatie. Ben je meer ontspannen, is er waarschijnlijk minder ruzie.
Doordat je ontspannen bent, communiceer je rustiger en bereik je meer dan met schreeuwen.

Zo kun je verschillende doelen behalen, zoals ‘ik wil zonder ruzie communiceren’, ‘ik wil leren hoe ik mijn partner kan ondersteunen tijdens een behandeling’, ‘ik wil afstand nemen van de situatie’.

Kortom, zonder plan blijft een doel slechts een wens. En als je echt een doel voor ogen hebt, kun je ook doelpunten scoren! Soms kom je enorme obstakels tegen, maar met een goed plan zijn obstakels te omzeilen en problemen te tackelen.

Vind je het moeilijk om wensen om te zetten in een plan, zodat je doelpunten kunt scoren? Ik kan je hierbij helpen. Door kleine stappen kunnen we grote doelen behalen. Neem even contact op voor een gratis intake-gesprek.